تامین ارز کالا‌های اساسی/ برنامه‌ای برای تغییر قیمت‌ها تا پایان سال نداریم

وزیر جهاد کشاورزی از تامین ارز ترجیحی برای واردات کالاهای اساسی و ثبات قیمت تا پایان سال خبر داد.

باشگاه خبرنگاران جوان؛ آزاده محبی - غلامرضا نوری قزلجه وزیر جهاد کشاورزی با اشاره به تامین ارز کالاهای اساسی گفت: تدبیر اصلی تامین ارز ترجیحی برای کالاهای اساسی و مواد ضروری بود که بنابر تاکید رئیس جمهور ارز مورد نیاز در این خصوص تامین شده است.

به گفته او، در خصوص میوه شب عید و خرمای ماه رمضان تدارک لازم دیده شده که سازمان تعاون روستایی و بخش خصوصی در این خصوص باید وارد شوند.

نوری قزلجه با بیان اینکه برنامه ای برای تغییر قیمت تا پایان سال نخواهیم داشت، افزود: با توجه به آنکه برخی اقلام وارداتی است، از این رو اگر تغییر قیمتی در بحث نرخ های جهانی همچون روغن رخ دهد، از آن تاثیر می پذیرد.

وزیر جهاد کشاورزی گفت: علی رغم آنکه پیش بینی ها برآن بود که قیمت روغن بیش از این بالا رود، اما تغییر قیمتی به آن صورت نداشتیم.

رئیس رسانه ملی به پویش «دو درجه کمتر» پیوست

جبلی با انتشار پیامی ضمن پیوستن به پویش رئیس جمهور، همه شهروندان را هم به همراهی با پویش «دو درجه کمتر» در راستای توزیع درست منابع گازی دعوت کرد.

پیمان جبلی رئیس سازمان صداوسیما با انتشار پیامی ضمن پیوستن به پویش رئیس جمهور، همه شهروندان را هم به همراهی با پویش «دو درجه کمتر» در راستای توزیع درست منابع گازی دعوت کرد.

پیمان جبلی با انتشار ویدیویی درباره پویش «دو درجه کمتر» گفته است:

برای تشویق مردم عزیزمان در راستای صرفه‌جویی در مصرف گاز برای اینکه هموطنان عزیزمان هم در نقاط دیگر کشور می‌توانند از این نعمت خدادای بهره‌مند شوند، در این ایام سرد سال حداکثر همکاری را با دولت محترم می‌کنیم و بنده هم شخصا از مردم عزیزمان درخواست می‌کنم به این پویش کمک کنند تا منابع گازی ما به درستی توزیع شود.

با درست کردن این بستنی‌ها چاق نمی‌شوید

افرادی که چاق هستند یا رژیم گرفته‌اند، معمولا سعی می‌کنند بستنی را از میان‌وعده‌های غذایی خود حذف کنند درحالی‌ که بسیاری از مردم به آن علاقه دارند.

استفاده از بستنی‌های رژیمی بدون شکر جزو بهترین پیشنهاد‌ها برای کسانی است که رژیم لاغری دارند؛ چون هم می‌توانند از طعم بستنی لذت ببرند و هم به رژیم‌شان پایبند بمانند. این بستنی‌ها را می‌توان در خانه هم تهیه کرد و نه‌تنها به تناسب اندام رسید، بلکه سلامتی را هم ارتقا داد. اگر می‌خواهید بدانید چطور این کار امکان‌پذیر است، این دستور‌ها را انجام بدهید.

بستنی وانیلی رژیمی بدون شکر

مدت آماده‌سازی مواد: ۱۰دقیقه

تعداد: ۴نفر

مواد لازم:

- موز: ۲عدد

- عسل: ۲قاشق غذاخوری

- مغزگردو: به میزان دلخواه

-وانیل: نوک قاشق چای‌خوری

روش تهیه:

۱. موز‌ها را پوست بکنید و به‌صورت حلقه‌ای خرد کنید. سپس آنها را در کیسه فریزر گذاشته و در فریزر بگذارید تا یخ بزند.

۲. موز‌ها را پس از یخ زدن در دستگاه مخلوط‌کن بریزید. سپس به موزها، عسل، وانیل و مقداری مغزگردو اضافه کنید.

۳. همه مواد را هم‌بزنید تا یکدست شده و بافت نرمی شکل بگیرد.

۴. بعد از پوره و یکدست‌شدن مواد، آنها را در یک ظرف مناسب بریزید و روی بستنی را با مواد دلخواه تزئین و آن را سرو کنید.

نکته: برای تهیه بستنی رژیمی بدون شکر، از میوه‌های شیرین در تهیه بستنی استفاده کنید. به‌کار بردن شیرین‌کننده‌های طبیعی مثل عسل هم می‌تواند طعم بستنی را شیرین و خوشمزه کند و درعین‌حال رژیمی باشد.

بستنی بدون قند با ماست شیرین

مدت آماده‌سازی مواد: ۱۰دقیقه

تعداد: ۵نفر

مواد لازم:

- ماست ایسلندی یا ماست غلیظ شیرین: یک لیوان دسته‌دار فرانسوی

- توت‌فرنگی یا طالبی (میوه دلخواه): یک لیوان دسته‌دار فرانسوی (خردشده)

- موز: یک‌عدد

- عسل: ۳قاشق غذاخوری

روش تهیه:

۱. موز، طالبی یا توت‌فرنگی را پوست بکنید و خرد کنید. سپس میوه‌ها را در فریزر بگذارید تا کاملا یخ بزنند.

۲. ماست را هم به مدت یک‌ساعت در فریزر بگذارید تا بافت یخی پیدا کند.

۳. پس از یخ‌زدن مواد بستنی، موز، طالبی یا توت‌فرنگی را در مخلوط‌کن بریزید و هم‌بزنید تا به‌صورت یکدست پوره شوند.

۴. عسل را هم به مواد اضافه کنید. اگر بافت سفت‌تری می‌خواهید، مواد را در قالب بریزید و چندساعت در فریزر قرار دهید. در نهایت بستنی را اسکوپ بزنید و سرو کنید.

نکته: ماست‌بستنی شیرینی کمتری دارد و طعم آن به‌خاطر استفاده از ماست می‌تواند کمی ترش هم باشد.

با درست کردن این بستنی‌ها چاق نمی‌شوید | طز تهیه ۴ مدل بستنی برای رژیمی‌ها

بستنی شکلاتی رژیمی

مدت آماده‌سازی مواد: ۳۰دقیقه

تعداد: ۵نفر

مواد لازم:

- موز یا میوه دلخواه: ۳عدد

- وانیل: نوک قاشق چای‌خوری

- پودر کاکائو: ۲قاشق غذاخوری

- شیر: یک‌دوم لیوان دسته‌دار فرانسوی

- شکلات تخته‌ای: به میزان دلخواه

- گردوی خردشده: به میزان دلخواه

روش تهیه:

۱. موز‌ها را پوست بکنید و به‌صورت حلقه‌ای خرد کنید. سپس در فریزر قرار دهید تا یخ بزند.

۲. موز‌های یخ‌زده را همراه وانیل، شیر، پودرکاکائو و گردوی خردشده در مخلوط‌کن بریزید.

۳. مایه بستنی را در مخلوط‌کن میکس کنید تا مواد کاملا یکدست شده و پوره شوند. سپس نصف مایه بستنی را در قالب بریزید و روی آن را شکلات تخته‌ای خرد یا رنده شده بپاشید.

۴. لایه دوم بستنی را روی شکلات‌ها بریزید. سپس ظرف بستنی را در فریزر به‌مدت ۴ساعت قرار دهید.

۵. بعد از یک‌ساعت، هر ۳۰دقیقه یک‌بار، مایه بستنی شکلاتی را با قاشق یا همزن، هم‌بزنید تا بافت پفکی پیدا کند. سپس می‌توانید آن را سرو کنید.

نکته: افرادی که فعالیت بدنی دارند و ورزش می‌کنند می‌توانند از این بستنی شکلاتی به‌صورت رژیمی استفاده کنند.

با درست کردن این بستنی‌ها چاق نمی‌شوید | طز تهیه ۴ مدل بستنی برای رژیمی‌ها

بستنی رژیمی سیب با ثعلب

مدت آماده‌سازی مواد: ۴ساعت

تعداد: ۳نفر

مواد لازم:

سیب: ۵۰۰گرم

عسل: ۳قاشق غذاخوری

ثعلب: یک دوم قاشق چای‌خوری

پودر هل: یک‌دوم قاشق چای‌خوری

گلاب: ۳قاشق غذاخوری

روش تهیه:

۱. سیب‌ها را شسته و پوست بکنید. سپس رنده یا با مخلوط‌کن پوره کنید.

۲. سیب‌های پوره‌شده را در آب بپزید. در ادامه به سیب‌های در حال پخت، هل، گلاب، ثعلب و پودر قند اضافه کنید و هم‌بزنید تا مایه یکدستی درست شود.

۳. مخلوط به‌دست آمده را در قالب بریزید و در فریزر قرار دهید.

۴. پس از ۳ساعت که بستنی خودش را گرفت، آن را با قاشق هم‌بزنید. ۳ تا ۴بار و هر ۳۰دقیقه یک‌بار این کار را انجام دهید. سپس بستنی سیب رژیمی را از فریزر خارج کنید، اسکوپ بزنید و سرو کنید.

نکته: برای کش‌دار شدن بافت بستنی رژیمی، حتما میوه را از قبل در فریزر بگذارید تا یخ بزند. بعد از آماده‌شدن مایه بستنی هم، آن را در فریزر بگذارید و هر ۳۰دقیقه مواد بستنی را با همزن هم‌بزنید تا بستنی بافت یخی و سفت پیدا نکند.

منبع: روزنامه همشهری

نخستین کشف «عدسی گرانشی» دو کهکشان

گروهی از اخترشناسان دو کهکشان را کشف کرده‌اند که کاملاً در یک راستا قرار گرفته‌اند و به نیروی گرانشی ترکیبی آنها اجازه می‌دهند تا به عنوان یک عدسی ترکیبی عمل کنند.

در اولین کشف «عدسی زیگ‌زاگ اینشتین» در جهان، گروهی از ستاره شناسان بین‌المللی دو کهکشان را مشاهده کردند که به گونه‌ای در یک راستا قرار گرفته‌اند که گرانش آنها به عنوان یک عدسی ترکیبی یا «همگرایی گرانشی» عمل می‌کند.

همگرایی گرانشی (gravitational lens) هنگامی روی می‌دهد که نور یک چشمه درخشان بسیار دور مانند یک اختروش در مسیرش تا رصدگر، از کنار جسم پرجرم دیگری مانند یک خوشه کهکشانی بگذرد و مسیرش خمیده شود. جسم میانی، «عدسی گرانشی» نامیده می‌شود. این پدیده یکی از پیش‌بینی‌های نظریه نسبیت عام اینشتین است.

براساس نظریه نسبیت عام، جرم می‌تواند فضازمان را خمیده کند و در نتیجه یک میدان گرانشی بسازد که می‌تواند نور را منحرف کند. این پدیده را نخستین بار آرتور ادینگتون در سال ۱۹۱۹ در جریان یک خورشیدگرفتگی آزمود که در آن نور ستاره‌ای که از نزدیک خورشید می‌گذشت، کمی خم شد و در نتیجه مکان ظاهری ستاره کمی جابه‌جا شد.

با همگرایی گرانشی می‌توان اطلاعاتی درباره جسم میانی (عدسی) از جمله جرم آن به دست آورد.

به نقل از آی‌ای، تحقیقات قبلی موارد متعددی از کهکشان‌ها یا خوشه‌های کهکشانی را کشف کرده بود که نور را در الگو‌های پیش‌بینی شده توسط نظریه نسبیت عام اینشتین خم می‌کنند. برخی از این اجرام آسمانی به عنوان عدسی‌های ناقص عمل می‌کنند و اعوجاج‌های شگفت انگیزی را در نور اجسام پشت خود ایجاد می‌کنند.

محققان مشاهده کرده‌اند که کهکشان‌های بیضوی می‌توانند به عنوان عدسی عمل کنند و نور اجرام پشت خود را درخشان‌تر کنند.

طبق این پژوهش جدید، این کشف نادری از یک پیکربندی گرانشی بسیار کمیاب است. محققان می‌گویند: دو تصویر از این شش عکس چندگانه که از یک طرف کهکشان عدسی اول و دومی در سمت دیگر (مسیر‌های نوری که بین دو انحراف‌کننده مسیری زیگ‌زاگی را تشکیل می‌دهند) در جهت مخالف منحرف می‌شوند.

درک عدسی‌های مرکب

یک عدسی مرکب از دو عدسی گرانشی تشکیل شده است. در نجوم، زمانی که دو کهکشان کاملاً در یک راستا قرار می‌گیرند، یک عدسی مرکب می‌تواند به طور طبیعی تشکیل شود و اثرات گرانشی آنها را ترکیب کند.

هنگامی که محققان برای اولین بار سامانه J1721+8842 را کشف کردند، فکر کردند که یک کهکشان بیضوی در حال خم کردن نور یک اختروش در پشت خود است. با این حال، پس از تجزیه و تحلیل دو ساله داده‌ها، آنها متوجه تغییراتی در تصویر اختروش شدند و نقاط نوری کوچکی را یافتند که به نظر می‌رسید از یک منبع دیگر باشد.

این پیکربندی نادر به محققان این امکان را داد که از دو روش کلیدی شامل «کیهان‌نگاری با تأخیر زمانی» و «همگرایی دو منبعی» برای مطالعه جهان استفاده کنند. تجزیه و تحلیل دقیق‌تر نشان داد که شش نقطه نوری با چهار نقطه اصلی مطابقت دارند و تأیید می‌کنند که همه آنها از یک منبع آمده‌اند. مطالعات قبلی نشان داده بود که چنین تصویری می‌تواند از یک عدسی ترکیبی طبیعی حاصل شود.

محققان با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی جیمز وب کشف کردند که یک حلقه قرمز رنگ که در ابتدا تصور می‌شد «حلقه اینشتین» باشد، در واقع یک کهکشان دوم است. سپس اخترشناسان یک مدل رایانه‌ای ساختند تا تأیید کنند که این رصد واقعاً نشان دهنده یک عدسی مرکب است.

حل بحث همیشگی درباره «ثابت هابل»

این تیم اکنون بر این باور است که این کشف می‌تواند به سایر محققان کمک کند تا محاسبات «ثابت هابل» را اصلاح کنند و به طور بالقوه بحث‌های جاری در مورد مقدار واقعی آن را حل کنند.

«ثابت هابل» توصیف کننده سرعت ثابتی است که جهان با آن در حال انبساط است.

محققان در این مطالعه خاطرنشان می‌کنند: ما با ترکیب یافته‌ها در این مطالعه، انتظار کمک‌های بزرگی برای تعیین مقدار «ثابت هابل» و معادله حالت انرژی تاریک داریم.

توماس کولت (Thomas Collett) کیهان‌شناس دانشگاه پورتسموث افزود که ارزش واقعی این اختروش‌های عدسی‌دار در توانایی آنها برای آزمایش همسویی سرعت انبساط جهان با مدل کیهانی نهفته است.

با این حال، او همچنین می‌گوید که این محاسبات بسیار چالش برانگیز هستند و احتمالا بیش از یک سال طول می‌کشد تا تکمیل شوند، زیرا این تیم بر روی استخراج داده‌های بیشتر از تصاویر پیچیده J1721+8842 کار می‌کند.

منبع: ایسنا

ادامه نوشته

روشی نوآورانه برای جستجوی سیارات فراخورشیدی

محققان روشی نوآورانه برای جستجوی سیارات فراخورشیدی ابداع کرده اند.

محققان موسسه نجوم استرنبرگ در دانشگاه دولتی مسکو روشی را برای جستجوی سیارات فراخورشیدی بر اساس داده‌های به دست آمده در بیش از ۲۰ سال ابداع کرده اند.

این یک روش ابتکاری است که نیازی به استفاده از تلسکوپ‌های بزرگ و ابزار گران قیمت ندارد؛ بلکه با استفاده از شبکه‌ای از تلسکوپ‌های خودکار انجام می‌شود که هزینه‌های تحقیقاتی را کاهش می‌دهد. همان طور که توسط سرویس مطبوعاتی دانشگاه گزارش شده است، او گفت که رویکرد جدید تشخیص اجرام آسمانی با روشنایی متغیر را نیز ممکن می‌کند.

روش جدید مبتنی بر استفاده از شبکه جهانی تلسکوپ‌های خودکار مدل Master است، زیرا مشاهدات طولانی مدت انجام شده در یک دوره ۲۰ ساله امکان اندازه‌گیری مشخصات مدار‌های سیاره‌ای را با دقت بیشتری نسبت به زمانی که فقط از داده‌های مدرن استفاده می‌کنند، فراهم می‌نماید. علاوه بر این، استفاده از روش جدید امکان کشف اجرام آسمانی با روشنایی متغیر و تایید هویت آن ها و همچنین کشف سیارات فراخورشیدی جدید را فراهم می‌کند.

شایان ذکر است که شبکه جهانی تلسکوپ‌های خودکار MASTER در سال ۲۰۲۲ تحت نظارت ولادیمیر لیپونوف، استاد دانشکده فیزیک و رئیس آزمایشگاه رصد فضایی در موسسه نجوم استرنبرگ تأسیس شد. رصدخانه‌های این شبکه فهرستی از اجرام آسمانی مورد نظر تهیه می‌کنند، آن ها را رصد می‌کنند و پردازش اولیه را انجام می‌دهند.

تاسیسات این شبکه در روسیه، آفریقای جنوبی، اسپانیا، جزایر قناری، مکزیک و آرژانتین قرار دارد. این دستگاه مجهز به نرم افزار مخصوص به خود است که امکان تصویربرداری مداوم از کل آسمان، مقایسه تصاویر با یکدیگر، جستجوی اجرام آسمانی جدید و نیز بر بررسی مختصات یک جرم آسمانی با استفاده از داده‌های دریافتی از تلسکوپ دیگر را فراهم می‌کند. شبکه MASTER همچنین با آزمایشگاه‌های امواج گرانشی و رصدخانه‌های نوترینو همکاری می‌کند و تقریباً از تمام آزمایش‌های اصلی اخترفیزیک پشتیبانی می‌کند.

منبع: تاس

ادامه نوشته

یک نظریه جدید تکان‌دهنده در مورد منشا ماه

یک مطالعه جدید ایده غالب در مورد چگونگی شکل گیری ماه را به چالش کشید.

یک مطالعه جدید ایده غالب در مورد چگونگی شکل گیری ماه را به چالش کشیده و ادعا می کند که سیاره ما ممکن است در یک فرآیند غیر متعارف بر ماه مستولی شده باشد؛ نه این که در نتیجه برخورد با یک پیش سیاره شکل گرفته باشد.

تا به حال، ایده ای که به طور گسترده پذیرفته شده بود این بود که ماه پس از برخورد یک جرم آسمانی غول پیکر به نام تیا با زمین در اوایل تاریخ منظومه شمسی شکل گرفت. این نظریه بر اساس نتایج مطالعات مواد ماه که توسط ماموریت‌های آپولو به ارمغان می‌آید، شباهت شیمیایی بین زمین و ماه را نشان می‌دهد که این فرضیه را تایید می‌کند که ماه از زباله‌های زمین پس از برخورد تشکیل شده است.

با این حال، محققان دانشگاه پن استیت اخیراً فرضیه جدیدی ارائه کردند که با این نظریه در تناقض است.

تیم تحقیقاتی به سرپرستی پروفسور دارن ویلیامز می‌گوید که زمین ممکن است ماه را از طریق پدیده‌ای به نام «تصرف تبادل دودویی» «تسخیر» کرده باشد. طبق این فرضیه، ماه در ابتدا بخشی از یک «جفت دوتایی» از اجرام آسمانی بود که به دور یکدیگر می چرخیدند. هنگامی که این جفت از نزدیکی زمین گذشت، سیاره ما یکی از اجرام را به مدار خود جذب کرد، در حالی که جسم دیگر به فضا رانده شد.

این نظریه با شباهت هایی با موارد دیگر در منظومه شمسی مانند قمر تریتون که به دور نپتون می چرخد، پشتیبانی می شود. محققان خاطرنشان می‌کنند که مدار تریتون مانند ماه زمین، به طور غیرطبیعی با زاویه ۶۷ درجه کج می‌شود که این ایده را تقویت می‌کند که اجرام آسمانی می‌توانند در شرایط مشابه توسط سیاره‌هایشان دستگیر شوند.

بر اساس این مطالعه، این امکان وجود دارد که زمین یک جرم آسمانی با وزن بین یک تا ۱۰ درصد از جرم خود را که متناسب با جرم ماه که ۱.۲ درصد از جرم زمین است، گرفته است.

اعتقاد بر این است که ماه با نزدیک شدن به زمین در یک مدار بیضی شکل شروع شده، اما اثرات جزر و مدی بر مدار ماه در طول هزاران سال به تثبیت مدار آن و تبدیل آن به تدریج دایره ای کمک کرد.

این مطالعه همچنین نشان می دهد که چگونه اثرات جزر و مدی باعث شده است که ماه هر سال ۳ سانتی متر از زمین دور شود و این پدیده توضیح می دهد که چرا دائماً از سیاره ما دور می شود.

بنابراین، این مدل توضیحی برای بسیاری از پدیده‌ها ارائه می‌دهد که با نظریه برخورد سنتی به خوبی توضیح داده نمی‌شوند، مانند تمایل مدار ماه و برخی تفاوت‌های شیمیایی بین زمین و ماه.

اگرچه محققان اذعان دارند که اثبات این فرضیه به دلیل نیاز به رویدادهای غیر معقول به طور همزمان دشوار است، اما آن ها معتقدند که تصرف تبادل دودویی جایگزین مناسبی برای نظریه برخورد استاندارد بوده و مستحق تحقیقات بیشتر است.

ویلیامز می‌گوید: این کشف سؤالات جدیدی را مطرح می‌کند که می‌تواند درک ما از تاریخ ماه را افزایش دهد و فرصت‌هایی را برای تحقیقات بیشتر در این زمینه فراهم کند.

منبع: دیلی میل

۱۴ نکته مهم درباره ماه

اطلاعاتی جالب در مورد ماه وجود دارد که شاید همه آن‌ها یا برخی از آن‌ها را ندانید.

در گزارش پیش رو مجموعه‌ای از اطلاعات در مورد ماه را که احتمالا نمی‌دانید مرور می‌کنیم:

- ماه یک جسم فضایی است که به دور سیاره زمین می‌چرخد.

- تنها قمر طبیعی زمین و پنجمین قمر بزرگ منظومه شمسی است.

- قطر ماه ۲۱۵۸ مایل است که تقریباً ۰.۲۷ برابر قطر زمین است.

- دما در ماه به شکل قابل توجهی متفاوت است. ناسا توضیح می‌دهد: دما در نزدیکی خط استوای ماه می‌تواند در نور روز تا ۲۵۰ درجه فارنهایت (۱۲۱ درجه سانتی‌گراد) افزایش یابد، سپس پس از شب تا منفی ۲۰۸ درجه فارنهایت (۱۳۳- درجه سانتی‌گراد) کاهش یابد. در دهانه‌های عمیق نزدیک قطب‌های ماه، سایه‌های دائمی سطح را خنک‌تر نگه می‌دارند. مدارگرد شناسایی ماه ناسا دمای ۴۱۰- درجه فارنهایت (۲۴۶- درجه سانتی‌گراد) را اندازه‌گیری کرده است.

- کارشناسان تصور می‌کردند که ماه سیاره دیگری است، تا اینکه نیکلاس کوپرنیک نظریه خود را در مورد منظومه شمسی در سال ۱۵۴۳ ارائه کرد.

- سرانجام پس از کشف چهار قمری که گالیله در سال ۱۶۱۰ به دور مشتری می‌چرخیدند، به عنوان کلاس قمرها طبقه بندی شد.

- اعتقاد بر این است که ماه حدود ۴.۵۱ میلیارد سال پیش شکل گرفته است.

- قدرت میدان گرانشی آن حدود یک ششم گرانش زمین است.

- زمین و ماه یک چرخش همزمان دارند، به این معنی که ما همیشه یک سمت ماه را می‌بینیم ؛ از این رو عبارت سمت تاریک ماه مطرح شده است.

- سطح ماه در واقع تاریک است، اما در آسمان به دلیل زمین بازتابنده اش روشن به نظر می‌رسد.

- در طی یک خورشید گرفتگی، ماه تقریباً به طور کامل خورشید را می‌پوشاند و این دو جرم به یک اندازه در آسمان ظاهر می‌شوند، زیرا خورشید ۴۰۰ برابر بزرگتر و دورتر است.

- اولین فضاپیما در سال ۱۹۵۹ به عنوان بخشی از برنامه ماه اتحاد جماهیر شوروی به ماه رسید.

- اولین ماموریت مداری سرنشین دار آپولو ۸ ناسا در سال ۱۹۶۸ بود.

-اولین فرود انسان بر روی ماه در سال ۱۹۶۹ به عنوان بخشی از ماموریت آپولو ۱۱ انجام شد.

منبع: الیوم السابع

ادامه نوشته

پرچم پارالمپیک در دستان پارافضانورد اروپا

در مراسم افتتاحیه پارالمپیک پاریس، «جان مک‌فال» فضانورد آژانس فضایی اروپا پرچم را حمل کرد.

«جان مک‌فال» (John McFall) فضانورد آژانس فضایی اروپا روز ۲۸ اوت برای حمل پرچم رسمی بازی‌ها در مراسم افتتاحیه پارالمپیک به پاریس رفت.

به نقل از اسپیس، مک‌فال در بازی‌های پارالمپیک سال ۲۰۰۸ با شرکت در مسابقه دو ۱۰۰ متر T۴۲ مردان در پکن به مدال برنز دست یافت. او اکنون حرفه متفاوتی دارد که شامل تخصص پزشکی قابل توجه و عضویت در آژانس فضایی اروپا به عنوان فضانورد ذخیره است.

مک‌فال گفت: من واقعا مفتخرم که امروز به عنوان یک ورزشکار پارالمپیک و عضو ذخیره فضانوردان دارای معلولیت جسمی در اینجا ایستاده‌ام. من دوست دارم فکر کنم که حضور من در مراسم امسال به همراه نقش جدیدم در آژانس فضایی اروپا موفقیت، گسترش و میراث جنبش پارالمپیک را گواهی می‌دهد و مظهر آن است.

مک‌فال و «دیمین سگوین» (Damien Seguin) ملوان فرانسوی و قهرمان پارالمپیک، پرچم این مسابقات را حمل کردند، زیرا آنها نماینده کل جامعه پارالمپیک خواهند بود نه یک کشور خاص.

مک‌فال در مصاحبه با اسپیس در اوایل ماه جاری گفت که خوشحال است از اینکه اشتیاق خود به ورزش را به پارالمپیک می‌آورد. او ترجیح می‌دهد با خودش رقابت کند، نه با دیگران.

مک‌فال گفت: من آن بچه مزاحم بودم که در هر تیم ورزشی حضور داشتم، اما لزوما آرزوی المپیکی شدن نداشتم. پس از از دست دادن پایم، دوباره به دویدن برگشتم و ورزش بخش بزرگی از زندگی من شد.

ادامه نوشته

چرا جهان اولیه شاهد تشکیل کهکشان‌های عظیم بوده است؟

در داده‌های تلسکوپ فضایی جیمز وب، ستاره‌شناسان شواهدی پیدا کرده‌اند که کهکشان‌های بزرگ در جهان مدرن و اولیه بر اساس اصول کیهانی واحد شکل گرفته‌اند.

این ایده که کهکشان‌های بزرگ در جهان مدرن و اولیه بر اساس اصول کیهانی واحد شکل گرفته‌اند، وجود کهکشان‌های بسیار پرجرم در ابتدای جهان را مورد تردید قرار می‌دهد؛ کهکشان‌هایی که وجود آنها را نمی‌توان با استفاده از نظریه‌های کنونی توضیح داد.

کاترین هوروفسکی، محقق دانشگاه آستین، توضیح می‌دهد: مشاهدات ما نشان داد که تعداد کهکشان‌های بزرگ در جهان اولیه کمی بیشتر از حد انتظار بود، اما هیچ‌کدام از آنها به اندازه‌ای بزرگ نبودند که کیهان‌شناسی را بشکند. واضح است که در جهان اولیه برخی کهکشان‌ها به طور غیرمعمولی در تبدیل گاز جذب شده به ستاره‌های جدید موثر بودند.

هووروفسکی و همکارانش با تجزیه و تحلیل تصاویری از کیهان اولیه به دست آمده در چارچوب برنامه رصد اولیه CEERS که توسط تیم تحقیقاتی تلسکوپ فضایی جیمز وب در اواخر پاییز ۲۰۲۲ اجرا شد، به این نتیجه رسیده اند. در حین اجرای این برنامه دانشمندان توانستند ده‌ها کهکشان باستانی را که کشف کنند که آنها را در وضعیتی می‌بینیم که در اولین میلیارد سال پس از انفجار بزرگ در ان وضعیت بوده اند.

دانشمندان از این داده‌ها برای مطالعه تعداد کهکشان‌های بزرگ و کوچکی که در دوران اولیه وجود کیهان وجود داشته است، یعنی ۶۰۰ تا ۱۳۰۰ میلیون سال پس از انفجار بزرگ، استفاده کردند. برای به دست آوردن چنین اطلاعاتی، دانشمندان طیف کهکشان‌های باستانی را با استفاده از دوربین فروسرخ NIRCam و طیف نگار MIRI مورد مطالعه قرار دادند که به ستاره شناسان اجازه داد تا جرم و اندازه تقریبی این اجرام آسمانی را تعیین کنند.

دانشمندان اندازه گیری‌های مشابهی از کهکشان‌ها در جهان مدرن انجام دادند و این شاخص‌ها را با یکدیگر مقایسه کردند. محاسبات انجام شده توسط ستاره شناسان نشان داد که کهکشان‌های بزرگ در ابتدای جهان با سرعتی دو برابر همتایان امروزی خود پیدا شده اند.

دانشمندان اشاره می‌کنند که نسبت بالای کهکشان‌های بزرگ در کیهان اولیه توضیح می‌دهد که ستارگان اغلب سریع‌تر در آن دوران شکل می‌گرفتند و در عین حال، تشکیل آنها به مقدار نسبتاً کمی گاز و غبار نیاز داشت که دلیل آن چگالی متوسط بالا و مرئی در ماده تاریک است. به گفته هوروفسکی و همکارانش، مشاهدات بعدی ستاره‌های بزرگ در کهکشان‌های باستانی به تایید صحت این فرضیه و روشن شدن مکانیسم‌های تشکیل این گروه‌های بزرگ از ستارگان کمک می‌کند.

منبع: تاس

دانشمندان برای اولین بار میدان الکتریکی نامرئی را در اطراف زمین شناسایی کردند

یک میدان انرژی نامرئی و ضعیف که اطراف سیاره ما را احاطه کرده‌ است، سرانجام شناسایی و اندازه‌گیری شد.

میدان دو قطبی، میدان الکتریکی است که برای اولین بار بیش از ۶۰ سال پیش به‌عنوان فرضیه مطرح شد. کشف آن نحوه مطالعه و درک رفتار و تکامل دنیای زیبا و پویای ما را تغییر خواهد داد.

«گلین کالیسون»، ستاره‌شناس مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا، می‌گوید: «هر سیاره دارای جو، باید میدان دوقطبی داشته باشد. اکنون که درنهایت آن را اندازه‌گیری کرده‌ایم، می‌توانیم یاد بگیریم که چگونه این میدان سیاره ما و سایرین را در طول زمان شکل داده است.»

زمین فقط یک کره خاکی نیست که در فضا معلق باشد. اطراف آن را انواع میدان‌ها احاطه کرده‌اند. برای مثال میدان گرانش وجود دارد. ما چیز زیادی درمورد گرانش نمی‌دانیم، به‌خصوص اینکه چقدر در همه جا حضور و تأثیر دارد. اما می‌دانیم که بدون گرانش، سیاره‌ای نخواهیم داشت.

همچنین میدان مغناطیسی وجود دارد که توسط مواد رسانا در داخل زمین ایجاد می‌شود و انرژی جنبشی را به میدان مغناطیسی تبدیل می‌کند. این میدان از سیاره ما در مقابل اثرات باد و تشعشعات خورشیدی محافظت می‌کند و همچنین از آسیب به جو جلوگیری می‌کند.

در سال ۱۹۶۸، دانشمندان پدیده‌ای را توصیف کردند که تا عصر فضا نمی‌توانستیم متوجه آن شویم. فضاپیماهایی که بر فراز قطب‌های زمین پرواز می‌کردند، باد مافوق صوت متشکل از ذراتی را که از جو زمین فرار می‌کردند، شناسایی کردند. بهترین توضیح برای این موضوع وجود سومین میدان انرژی، یعنی میدان الکتریکی بود.

کالیسون در ویدئویی توضیح می‌دهد: «این میدان دوقطبی الکتریکی نامیده می‌شود و عامل هرج و مرج است. با گرانش مقابله می‌کند و ذرات را به فضا می‌برد. اما ما قبلا هرگز نتوانستیم آن را اندازه‌گیری کنیم، زیرا فناوری آن را نداشتیم. بنابراین، فضاپیمای موشکی استقامت را ساختیم تا به دنبال این نیروی نامرئی بزرگ بگردیم.»

میدان الکتریکی زمین چگونه عمل می‌کند؟

میدان دوقطبی الکتریکی در ارتفاع حدود ۲۵۰ کیلومتری، در لایه‌ای از جو به نام «یونوسفر» عمل می‌کند. در این لایه تابش شدید فرابنفش از خورشید، اتم‌های جو را یونیزه می‌کند. همچنین الکترون‌های دارای بار منفی را می‌شکند و اتم را به یونی با بار مثبت تبدیل می‌کند.

در این فرآیند الکترون‌های سبک‌تر (با بار منفی) سعی می‌کنند به فضا پرواز کنند، درحالی‌که یون‌های سنگین‌تر (مثبت) به سمت زمین کشیده‌ می‌شوند. اما محیط پلاسما سعی می‌کند خنثی بودن و تعادل بار را حفظ کند، که منجر به ظهور میدان الکتریکی بین الکترون‌ها و یون‌ها می‌شود تا آنها را به هم متصل کند. به همین علت هم این میدان دوقطبی نامیده می‌شود. زیرا یون‌ها کششی به سمت پایین و الکترون‌ها نیرویی به سمت بالا را تامین می‌کنند.

نتیجه این است که جو به سمت بالا متورم می‌شود. افزایش ارتفاع جو اجازه می‌دهد تا برخی از یون‌ها به فضا فرار کنند، چیزی که در پدیده باد قطبی می‌بینیم.

این میدان دوقطبی فوق‌العاده ضعیف خواهد بود، به همین دلیل است که کالیسون و تیمش ابزاری برای تشخیص آن طراحی کردند. ماموریت استقامت که حامل این آزمایش است در می ۲۰۲۲ پرتاب شد و قبل از اینکه با داده‌های ارزشمند به زمین بازگردد، به ارتفاع ۷۶۸.۰۳ کیلومتری رسید. فضاپیما تغییر پتانسیل الکتریکی را فقط ۰.۵۵ ولت را اندازه‌گیری کرد؛ که میزان ناچیزی است، اما تنها چیزی بود که نیاز داشتیم.

کالیسون می‌گوید : «نیم ولت تقریباً هیچ چیزی نیست! فقط به اندازه باتری ساعت قوی است. اما این مقدار برای توضیح باد قطبی مناسب است.»

سوالات بزرگ‌تر

این مقدار بار، برای کشیدن یون‌های هیدروژن با قدرت ۱۰.۶ برابر گرانش کافی است و آنها را با سرعت مافوق صوت بر فراز قطب‌های زمین به فضا پرتاب می‌کند. یون‌های اکسیژن، که سنگین‌تر از یون‌های هیدروژن هستند، بالاتر می‌روند و چگالی یونوسفر را در ارتفاعات بالا تا ۲۷۱ درصد افزایش می‌دهند. البته در مقایسه با چگالی آن بدون میدان دوقطبی.

بخش هیجان‌انگیزتر قضیه این است که این فقط اولین گام است. ما از پیامدهای گسترده‌تر میدان دوقطبی، مدت زمانی که در آنجا بوده، کاری که انجام می‌دهد و کمک آن به شکل‌گیری و تکامل سیاره و جو آن و احتمالاً حتی تاثیر آن در حیات روی سطح چیزی نمی‌دانیم.

کالیسون می‌گوید: «این میدان بخش اساسی از روش کار زمین است. اکنون ما آن را اندازه‌گیری کرده‌ایم و می‌توانیم شروع به پرسیدن‌ برخی سوالات بزرگ‌تر و هیجان‌انگیزتر کنیم.»

منبع: دیجیاتو

چرایی تخمین دقیق سن خورشید

اخترشناسان به طور سنتی برای تخمین سن خورشید به هلیوسیسم شناسی تکیه می‌کنند.

اخترشناسان به طور سنتی برای تخمین سن خورشید به هلیوسیسم شناسی تکیه می‌کنند، اما تجزیه و تحلیل ارتعاشاتی که از طریق پرتو‌های آن منتشر می‌شود، یک مانع بزرگ را آشکار کرده است: فعالیت مغناطیسی خورشید، که یک چرخه ۱۱ ساله را دنبال می‌کند و به نظر می‌رسد که این ارتعاشات اندازه گیری‌ها را مخدوش می‌کند.

داده‌های شبکه نوسان خورشید بیرمنگام (BISON) و ماموریت SOHO ناسا، که بیش از ۲۶.۵ سال را در بر می‌گیرد، تفاوت ۶.۵ درصدی را در سن خورشید زمانی که در حداقل خورشیدی در مقایسه با حداکثر خورشیدی اندازه‌گیری می‌شود، نشان داد.

این اختلاف، که به تفاوت در فعالیت مغناطیسی خورشید نسبت داده می‌شود، نشان می‌دهد که روش‌های مشابهی که برای اندازه‌گیری سن سایر ستارگان استفاده می‌شوند نیز ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند، به‌ویژه آنهایی که میدان‌های مغناطیسی شدیدتری دارند.

بر اساس یک مقاله تحقیقاتی منتشر شده در مجله Astronomy & Astrophysics، فعالیت مغناطیسی خورشید بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد تحت تأثیر است. در طول دوره‌های فعالیت مغناطیسی بالا، نوسانات در خورشید سیگنال‌هایی را ایجاد می‌کنند که خورشید جوان‌تر از زمانی است که در زمان فعالیت مغناطیسی پایین بوده است.

این نوسانات که توسط امواج داخلی خورشید ایجاد می‌شود، روشنایی و حرکات سطح آن را تغییر می‌دهد و به دانشمندان اجازه می‌دهد تا جزئیاتی در مورد ساختار داخلی خورشید و از نظر تئوری، سن آن استنباط کنند، با این حال، تأثیر غیرمنتظره فعالیت مغناطیسی بر این اندازه گیری ها، فرضیه طولانی مدت که چنین فعالیتی باید تأثیر کمی بر هلیوسیسمولوژی داشته باشد را به چالش می‌کشد.

چالش‌های پیش روی رصد ستاره‌ای در آینده چیست؟

همانطور که دانشمندان برای ماموریت بعدی آژانس فضایی اروپا که قرار است در سال ۲۰۲۶ پرتاب شود، آماده می‌شوند، اکنون باید تأثیر فعالیت مغناطیسی را در هنگام اندازه گیری سن، جرم و قطر ستاره‌های دوردست در نظر بگیرند، هم سیارات فراخورشیدی در حال عبور و هم نوسانات لرزه‌ای ستاره ای، مشابه آنچه در خورشید مشاهده شده است.

اگر فعالیت مغناطیسی، این اندازه گیری‌ها را به طور قابل توجهی تغییر دهد، همانطور که در مورد خورشید صادق است، ممکن است نیاز به ارزیابی مجدد داده‌های قبلی از مأموریت‌هایی مانند تلسکوپ فضایی کپلر ناسا باشد تا اطمینان از اندازه گیری دقیق برای سنین ستاره ای، به ویژه برای ستاره‌های فعال‌تر حاصل شود.

منبع: الیوم السابع

هوش مصنوعی چه کمکی به اخترشناسان می‌کند؟

هوش مصنوعی به اخترشناسان کمک می‌کند تا پارامتر‌های اساسی جهان را درک کنند.

یک گزارش تازه توضیح داده است که اختر شناسان در حال حاضر از هوش مصنوعی برای دستیابی به دقت بی سابقه‌ای در درک پارامتر‌های اساسی جهان بهره می‌برند، به گونه‌ای که محققان مرکز اخترفیزیک محاسباتی موسسه Flatiron در شهر نیویورک از هوش مصنوعی برای محاسبه پنج مورد از پارامتر‌های کیهانی استفاده کرده اند.

کشف تنظیمات کیهان

لیام پارکر، ستاره شناس مرکز اخترفیزیک محاسباتی و یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح داد که پنج پارامتر کیهان شناسی مورد بحث مانند دستورالعمل‌های عملیاتی کیهان هستند. تیم تحقیقاتی برای تعیین این پارامتر‌ها با دقت استثنایی از هوش مصنوعی استفاده کردند تا داده‌های بیش از ۱۰۰۰۰۰ کهکشان را تجزیه و تحلیل کنند که به عنوان بخشی از بررسی آسمان دیجیتال اسلون (SDSS) مشاهده شده‌اند، این بررسی در کیهان‌شناسی مفید است؛ زیرا با بررسی نحوه توزیع کهکشان‌ها در فضا به نقشه‌برداری جهان کمک می‌کند.

به حداکثر رساندن کارایی داده‌ها

استفاده از هوش مصنوعی به این تیم اجازه داد تا بینش‌های دقیقی را از داده‌های Sloan Digital Sky Survey استخراج کنند، وظیفه‌ای که قبلاً به دلیل حجم عظیم اطلاعات و محدودیت‌های روش‌های تحلیل سنتی مقدور نبود یا سخت بود. این تیم با استفاده از هوش مصنوعی توانسته است مرز‌های آنچه را که این نظرسنجی‌ها می‌توانند فاش کنند، افزایش دهد و روشی مقرون‌به‌صرفه‌تر برای استخراج دانش ارزشمند از داده‌های پیچیده ارائه کند.

آموزش هوش مصنوعی برای دقت

این فرآیند شامل آموزش مدل هوش مصنوعی بر روی ۲۰۰۰ جهان شبیه‌سازی شده بود که هر کدام با تنظیمات کیهانی متفاوت بودند و بر روی داده‌های واقعی از بررسی نوسانات باریون برای SDSS اعمال شد، که نتایج آن چشمگیر بوده است که مهمترین آن ها این است که هوش مصنوعی عدم قطعیت در اندازه گیری خوشه بندی جهان را در مقایسه با روش‌های سنتی بیش از نصف کاهش داد. این دستاورد مشابه انجام تحلیل‌های سنتی با چهار برابر داده است که کارایی داده‌ها را تا حد زیادی افزایش می‌دهد.

تاثیر بر اسرار کیهانی

پیشرفت هوش مصنوعی در کیهان‌شناسی نه تنها در مورد بهبود روش‌های موجود، بلکه در مورد پرداختن به پرسش‌های کلیدی کیهان‌شناسی، «تانسور هابل» است که به اختلاف بین تخمین‌های مختلف ثابت هابل اشاره دارد. معیار انبساط دقت بهبود یافته توسط هوش مصنوعی در حل این تنش و پیشبرد درک ما از جهان بسیار مهم است.

با ظهور نظرسنجی‌های جدید مانند بررسی اقلیدس اروپایی، تکنیک‌های مبتنی بر هوش مصنوعی توسعه‌یافته توسط تیم CCA در استخراج حداکثر ارزش از این مجموعه‌های جدید داده‌ها مفید خواهد بود و توانایی تجزیه و تحلیل و تفسیر کارآمد مقادیر زیادی از داده‌های کیهانی نشان‌دهنده جهش بزرگ در تلاش ما برای درک ویژگی‌های اساسی جهان است.

منبع: الیوم السابع

ادامه نوشته

سیارکی به اندازه ۲ زمین فوتبال در حال نزدیک شدن به زمین

طبق‌ داده های پروژه تلسکوپ مجازی ناظران آسمان قادر خواهند بود سیارک ON2024 را ببینند.

طبق‌ داده های پروژه تلسکوپ مجازی، طی چند هفته آینده، ناظران آسمان قادر خواهند بود سیارک ON2024 را هنگام عبور از زمین در فاصله‌ای نزدیک، اما ایمن ببینند.

این سیارک حداقل ۷۲۰ فوت عرض یا تقریباً طول دو زمین فوتبال دارد و زمانی که در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به ما نزدیک شود از نیمکره شمالی قابل مشاهده خواهد بود.

این سیارک از فاصله یک میلیون کیلومتری (حدود ۶۲۰۰۰۰ مایل) یا حدود ۲.۶ برابر فاصله زمین و ماه از نزدیکی زمین می‌گذرد، اگرچه این فاصله ممکن است بسیار زیاد به نظر برسد؛ اما از نقطه نظر نجومی بسیار نزدیک است. با این حال، این گذرگاه امن است و هیچ تهدیدی برای زمین ندارد.

پروژه تلسکوپ مجازی اعلام کرده است که رویکرد مشابهی به طور متوسط هر ۱۰ سال یک بار اتفاق می‌افتد.

این سیارک که از نیمکره شمالی قابل مشاهده است، منظره‌ای نادر و خیره کننده را برای اخترشناسان و علاقه‌مندان به نجوم فراهم می‌کند. ناظران آسمان می‌توانند عبور آن را از ۱۵ سپتامبر در ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر به وقت شرقی از طریق پخش زنده تلسکوپ مجازی از طریق اینترنت تماشا کنند.

با آسمان صاف می‌توان با کمک تلسکوپ و دوربین دوچشمی قدرتمند نیز آن را رصد کرد.

دانشمندان ناسا می‌گویند که پرواز سیارک ON2024 در نزدیکی زمین یک فرصت ارزشمند برای جمع آوری داده‌های مهم در مورد ترکیب، سرعت، دوره چرخش و مسیر مداری آن است. این اطلاعات برای بهبود مدل‌های پیش‌بینی اجرام نزدیک به زمین و روشن کردن دینامیک پیچیده منظومه شمسی حیاتی است.

به گفته ناسا، سیارک‌ها تکه‌های سنگی هستند که پس از تشکیل منظومه شمسی در ۴.۶ میلیارد سال پیش باقی مانده اند.

منبع: نیویورک پست

عکس تلسکوپ فضایی هابل از یک فسیل کیهانی

تلسکوپ فضایی هابل، یک فسیل کیهانی را کشف کرده که ممکن است اطلاعات جدیدی درباره شکل‌گیری کهکشان‌ها داشته باشد.

«تلسکوپ فضایی هابل» یک کشف جالب دیگر را ثبت کرده است.

به نقل از اسپیس، هابل یک فسیل کیهانی را کشف کرده که ممکن است اطلاعات جدیدی را درباره شکل‌گیری کهکشان‌ها ارائه دهد.

کهکشان «کوتوله توکانا» (Tucana Dwarf) که در فاصله سه میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، در گروه محلی کهکشان‌ها قرار دارد. براساس بیانیه ناسا، این کهکشان خانه ستارگان قدیمی‌تر است و پژوهشگران معتقدند که ممکن است آثاری را از کیهان اولیه داشته باشد.

مقامات ناسا درباره این عکس جدید گفتند: داشتن چنین ویژگی‌های بکری، دانشمندان را قادر می‌کند تا از کوتوله توکانا به عنوان یک فسیل کیهانی استفاده کنند.

عکس جدید هابل از کهکشان کوتوله توکانا، میلیارد‌ها ستاره درخشان را در پس‌زمینه تاریک فضا به تصویر می‌کشد. اگرچه به نظر می‌رسد این ستارگان در عکس به شدت می‌درخشند، اما در واقع به دلیل سن خود نسبتا کم‌نور هستند. دانشمندان از این نوع کهکشان به عنوان یک کهکشان کروی کوتوله یاد می‌کنند. این نام، کهکشان‌های کوچک‌تر را با درخشندگی کم، غبار بسیار کم و جمعیت ستاره‌ای مسن‌تر در بر می‌گیرد.

مقامات ناسا گفتند: این کهکشان به عنوان یک کهکشان کروی کوتوله، بسیار کوچک‌تر و کم‌نورتر از بیشتر کهکشان‌های کوتوله دیگر است. گرد و غبار آن کم است و جمعیت ستارگان به سمت محدوده قدیمی‌تر منحرف می‌شوند که ظاهری کم‌نور به آنها می‌دهد.

پژوهشگران معتقدند که کهکشان کوتوله توکانا ممکن است پس از برخورد نزدیک با همسایه کهکشانی بزرگ‌تر «آندرومدا»(Andromeda) در حدود ۱۱ میلیارد سال پیش، به این گوشه منزوی از کیهان رفته باشد. بر اساس این نظریه، نیروهای گرانشی حاصل از چنین تعاملی، همراه کوچک‌تر را -که در این مورد کهکشان کوتوله توکانا بود- به فاصله دورتری پرتاب می‌کنند.

منبع: ایسنا